Adolf Eichmann werd in 1906 in Solingen geboren en in 1962 in Tel Aviv geëxecuteerd. In 1932 trad hij toe tot de Oostenrijkse NSDAP en de SS. In 1939 werd hij aangesteld bij het RSHA. Vanaf maart 1941 gaf hij leiding aan Amt IV B 4 en was aldus verantwoordelijk voor ‘Judenangelegenheiten und Räumungsangelegenheiten’. Hij werd daarmee de centrale ‘bureaucratische’ organisator van de deportatie van de joden die zich in Europa in het domein van de Duitse macht bevonden, en aldus de architect van de ‘Endlösung’.

Collectie ‘proces Eichmann’, Archief NIOD

In 1946 ontsnapte hij uit een Amerikaans gevangenenkamp en in 1950 vluchtte hij naar Argentinië. Na zijn ontvoering door Israëlische geheimagenten werd hij in 1961 in Israël voor het gerecht gebracht. Hij werd beschuldigd van oorlogsmisdaden, misdaden tegen het joodse volk en misdaden tegen de menselijkheid. De rechtbank oordeelde dat Eichmann een sleutelfiguur in de ‘Endlösung’ was geweest en veroordeelde hem ter dood.

• J.Th.M. Houwink ten Cate, De naam van de misdaad en de persoon van de schrijftafelmoordenaar (Amsterdam 2003)